Volgens mij valt het met de veel gehoorde klacht, dat het slecht gaat met de Nederlandse muziekwereld, allemaal nog wel mee. Ondanks dat er nog steeds lekker veel (al dan niet illegaal) gedownload wordt, worden er toch nog respectabele aantallen cd's en dvd's verkocht. Je kunt de televisie niet aanzetten of je ziet programma's op, onder of over Nederlandse artiesten. En of het nou de registratie is van het mega piratenfestival, de concerten van Frans Bauer, de optredens van Jan Smit, Moke, de Ronald Snijders funkband, Anouk in het Gelredome, of de live registraties van 3VOOR12 op Pinkpop; iedereen komt aan de beurt. Al moet ik toegeven dat sommigen wat meer aan de beurt komen dan anderen.
Op de radio verdienen verschillende DJ’s miljoenen en het beste exportproduct wat we hebben in Nederland zijn, buiten de nederwiet, ook al DJ’s. Eindelijk komen we van die molens, klompen, tulpen en kaas af. Mensen als Hans & Candy Dulfer, DJ Tiesto, Trijntje Oosterhuis en nog een handvol anderen zijn in het verre oosten megasterren en ook Room Eleven en Wouter Hamel kunnen daar inmiddels een potje breken.
Niemand had twintig jaar geleden toch gedacht dat Nederlandse artiesten stadions of sporthallen vol konden krijgen? Dat was alleen maar weggelegd voor buitenlandse sterren, en nu tel je niet meer mee als je daar niet gestaan hebt. Waar we overigens de pioniers van dat soort optredens, iemand zoals Lee Towers, wel dankbaar voor mogen zijn. Dat zijn toch de mensen die getracht hebben, het altijd beetje stoffige en oubollige sfeertje van de Nederlandse muziekscene af te halen. Dat dat voor een hoop artiesten nog niet gelukt is en ook nooit zal lukken, en dat velen hun hele carrière tussen de schuifdeuren zullen staan zingen, ligt soms ook wel een beetje aan hen zelf. Want kwaliteit verloochent zich tenslotte niet. Hoewel het soms met de algemene smaak van zowel programmamakers als publiek wel erg droevig gesteld is. Of vindt u het normaal dat de ArenA twee weken lang volstroomt voor een uiteindelijk toch maar matige zanger, en dat er dagelijks op tv een paar 'over de top', in foute pakken gehesen, middelbare kerels gouwe ouwe liedjes van anderen staan te zingen?! En zogauw iemand bij Idols of soortgelijke talentenshows ook maar een beetje toon kan houden staat het hele land op zijn kop. Om vervolgens dit zg. talent weer als een baksteen te laten vallen als er weer een nieuwe 'ster' naar voren komt.
Veel Nederlandse artiesten hebben gelukkig ingezien dat het buiten talent en passie natuurlijk ook gaat om zakelijkheid. Anouk die gewoon de hele band ontslaat als het ze niet bevalt, maakt er zeker geen mindere muziek om en de concerten in het Gelredome waren van grote klasse. Kane, de enige rockband in Nederland die min of meer uit twee personen bestaat, is toch ook van internationale allure. Of de mannen van de Golden Earring die al zo'n 40 jaar(!) op het hoogste niveau presteren. En als ik het ogenschijnlijke gemak zie, waarmee mensen als Alain Clark staan te zingen, dan kan je die waar ook ter wereld laten optreden. Om over de comeback van de Volendamse palingsound nog maar te zwijgen. Waar Jan Smit en zijn vrinden Nick & Simon op hun eigen manier de gouden tijden van de Cats en BZN laten herleven.
“Het gaat slecht met de muziek in Nederland”, ik kan het zo langzamerhand niet meer horen. Het gaat juist hartstikke goed!

We merken het de laatste tijd steeds vaker in de winkel, er is weer belangstelling voor de ouderwetse elpee, ook wel grammofoonplaat, langspeelplaat of kortweg LP genoemd.
De grote vraag is telkens weer wat nu ‘beter’ zou zijn; CD of LP. Nog los van het feit dat er niet echt een eensluidend antwoord op die vraag te geven is, alleen al omdat de techniek van beide vormen nog altijd in beweging is, is het ook vaak een kwestie van smaak. CD is van meet af aan een gebruikersvriendelijker medium geweest dan de LP waardoor het snel een grote aantrekkelijkheid heeft gekregen bij de consument. De LP is daardoor wel in sterke mate in de audiofiele hoek komen te zitten. Kort samengevat; CD is wat de grote massa koopt en de LP is een wat exclusiever medium geworden. Feit is wel dat de laatste jaren weer een oplevende belangstelling is voor vinyl en ook nieuwe muziek komt steeds vaker uit op zowel CD als LP.
Sinds kort hebben wij bij BensMusic ook een hoekje ingericht voor de liefhebber van de 'ouderwetse' langspeler. Daarbij hebben we gekozen om zowel voor de 'audiofiel' een selectie te maken van de artistiek meer verantwoorde en technisch perfecte opnamen (bijv. op 180 of 200 gram vinyl), maar ook voor de beginner of snuffelaar is er een ruim aanbod van zowel nieuwe als goede en gebruikte platen van 'toen' en nu.
Als we dan onze persoonlijke mening nog even mogen geven, de CD is natuurlijk een stuk gebruiksvriendelijker, en je hoort bij normaal gebruik geen vervelende tikjes of bijgeluidjes. Als we dezelfde opnames op een redelijke audioset eerst op CD beluisteren en vervolgens de LP draaien merken we wel een duidelijk verschil, met name hoe je het geluid in zijn geheel ondergaat. Bij vinyl ervaren we de warmte, de rust en vooral de ruimtelijkheid, het als het ware uit de speakers stappen en op de voorgrond treden van de muzikanten waarbij het bijna lijkt alsof ze naast je in de woonkamer staan. Bovendien heeft het wel wat vind ik, je bent echt bezig met de hoes en de plaat, het omdraaien en de naald weer in de groef zetten. Ziet er ook nog eens heel cool uit!
Om dan nog even terug te komen op de vraag aan het begin van dit stukje, de aanschaf van een nieuwe kwaliteitsplatenspeler is allang niets vreemds meer en het daarnaast hebben van een uitgebreide CD-collectie is ook heel gewoon. Dit samengaan van twee kwaliteitsmediums lijkt ons verreweg de beste manier om er mee om te gaan; geniet van beide en de muziek voorop!

Er is nu een prachtige serie Blue Note cd's te koop bij ons, legendarische jazz albums van al even legendarische artiesten voor slechts 7,99 per stuk! En koop je er in één keer drie betaal je maar twintig euro!
Binnen de jazz is Blue Note het bekendste en belangrijkste platenlabel. Bijna alle groten maakten platen op dit label; Miles Davis, Chet Baker, John Coltrane, Art Blakey, Jimmy Smith maar ook nieuwe, recente acts als Norah Jones, Amos Lee en zelfs 'onze eigen' Trijntje Oosterhuis. Het label was en is onder muzikanten zeer geliefd. Zo vonden de opnamesessies in de goeie ouwe tijd vaak midden in de nacht plaats, als de muzikanten al helemaal warm gespeeld waren in de lokale jazzclubs. En niet alleen de opnamesessies maar ook de repetities werden gewoon doorbetaald. De grote doorbraak kwam in 1953 toen de van oorsprong Nederlandse geluidstechnicus Rudy van Gelder werd aangetrokken als opnameleider. Hij ontwikkelde het geluid waarmee Blue Note groot zou worden: natuurgetrouw en direct. De door Van Gelder opgenomen platen klinken alsof de muzikanten live bij jou in de huiskamer een potje staan te jammen. (Ook prachtig op vinyl, lees het vorige item!) Een ongeëvenaard kunststukje. En niet te vergeten, als slagroom op de taart, die magische hoesontwerpen.
Toen het in de jaren zeventig bergafwaarts ging werden de rechten èn de naam opgekocht door EMI. Daar merkte men al snel dat het label zijn magische kracht nog niet had verloren en dat een jonge generatie (vooral DJ's en hiphoppers) nog altijd samples van Blue Note opnames gebruikten. Halverwege de jaren tachtig en begin negentig begon men weer nieuwe acts op te nemen. Grote successen werden geboekt met o.a. Cassandra Wilson, US3 en St. Germain. De jazz als leidraad werd ondertussen losgelaten, en deze nieuwe strategie bereikte in 2002 haar hoogtepunt met het debuutalbum van Norah Jones 'Come Away With Me'. Wellicht wat minder cool en innovatief dan de grote namen uit de jaren vijftig en zestig, maar wel eigenzinnige talenten met een opvallend eigen geluid.